27 Ağustos 2013 Salı

yıllar önce yazdığım bi yazıyı buldum

Okumaya başladığım bu kitabın kapağı süslü,cildi kusursuz denecek kadar pürüzsüz.
Sayfaları ise 1.sınıf samankağıdı.sayfaları çevirmeye başladığımda huzur kapladı benliğimi.
İlerledikçe sevginin varlıgı sardı beni ve okumaya devam ettim,sayfa sayfa,satır satır,içime işledim okuduklarımı,bazen hayretler içinde kaldım,bazen beni mutlu etti okuduklarım.Kimi satırları hiç okumamış olmayı diledim ama okumuş bulundum.
Hele bazı sayfalar vardı ki işte tamda ben dediğim insandan bahsediyordu nasılda anlatmış beni dedim,bazen farkında olmadan kaarşımdakini kırdığımı farkettim okuyunca.
Bazen kızıp kaldırdım,sakladım kitabı görmeyim diye ama öyle bi sardıki beni,dayanamayıp tekrar devam ettim kaldığım sayfadan
Ama her ne okursam okuyum hiç sayfa atlamadım.evet çok sıkıldığım sonunu dört gözle beklediğim zamanlar oldu, hatta bazen kaçamak yapıp diğer sayfalara göz attım.ve anladımki asıl önemli olan zamanı gelince okumakmış.
Aslında bütün mesele okumadan anlamakmış,anlayabilecek kabiliyete sahip olmakmış.benken sen,senken ben olabilmekmiş.
Ve bu kitabın her sayfasında hala yeni bişeyler ögreniyorum.en önemliside kalbimde,fikrimde,yaşamımda,geçmişimde yer etmesende geleceğimde önemli bi yere sahip olan başucu kitabımsın.
İyiki seni okumak için bi fırsatım oldu.


Sevgili eşime...